Noong unang panahon, sa isang payapang nayon, may isang batang nagngangalang Lito. Si Lito ay kilala sa kanyang pagiging mausisa at mahilig mag-imbento ng mga bagay mula sa mga patapong gamit sa paligid. Ang kanyang pinakamalaking pangarap ay makipag-usap sa kanyang lolo na naninirahan sa kabilang ibayo ng malawak na karagatan.
Isang gabi, habang nakatingin sa mga bituin, nanalangin si Lito sa diwata ng hangin. Nais niyang magkaroon ng isang mahiwagang kagamitan na kayang magdala ng kanyang boses kahit gaano pa kalayo ang kanyang kausap. Narinig ng diwata ang kanyang taimtim na kahilingan.
Kinabukasan, nakakita si Lito ng isang makinis na bato na kumikinang at isang piraso ng kristal na nahulog mula sa langit. Pinagsama niya ang mga ito at nilagyan ng mga kawad na gawa sa tanso. Habang ginagawa niya ito, tila may bumubulong sa kanyang isipan kung paano ito patatakbuhin.
Nang matapos ang kanyang likha, isang maliit at hugis-parihaba na kagamitan ang nasa kanyang kamay. Sinubukan niya itong pindutin at sa isang iglap, narinig niya ang boses ng kanyang lolo na tila nasa tabi lamang niya. Tuwang-tuwa si Lito sa kanyang natuklasan.
Ipinakita niya ito sa mga tao sa nayon at lahat ay namangha. Ang kagamitang ito ay tinawag nilang 'cellphone' dahil sa kakayahan nitong kumonekta sa iba't ibang 'cell' o bahagi ng mundo sa pamamagitan ng hangin. Mula noon, hindi na naging hadlang ang distansya sa pagitan ng mga nagmamahalan.
Ngunit nagbilin ang diwata kay Lito na gamitin ito sa mabuti at huwag hayaang makalimutan ang personal na pag-uusap. Ang cellphone ay naging simbolo ng koneksyon, ngunit pinaalalahanan ang lahat na ang tunay na ugnayan ay nagmumula pa rin sa puso at hindi lamang sa teknolohiya.