Noong unang panahon, sa isang bahagi ng Luzon na nakaharap sa malawak na dagat, may isang lupain na may kakaibang hugis. Ang bahaging ito ng lupa ay nakausli sa dagat at tila nakabaluktot na parang isang kawit. Dahil sa hugis na ito, tinawag ito ng mga katutubong naninirahan doon na 'Kawit'.
Ang mga tao sa lugar na ito ay masisipag na mangingisda at magsasaka. Namumuhay sila nang payapa at masaya sa ilalim ng sikat ng araw. Ang kanilang lugar ay kilala sa pagiging sagana sa yamang-dagat at matabang lupa.
Isang araw, dumating ang mga Kastila sa ating kapuluan. Nang makarating sila sa lugar na ito, namangha sila sa ganda ng baybayin. Tinanong nila ang mga katutubo kung ano ang tawag sa lugar, at sumagot ang mga ito ng 'Kawit'.
Ngunit dahil walang titik 'K' sa alpabetong Kastila at nahirapan silang bigkasin ang salita, binago nila ang pagkakabigkas nito. Ginawa nilang 'Cavite' ang tawag sa lugar upang mas madali itong sabihin para sa kanila.
Hindi nagtagal, napansin ng mga Kastila na ang dulo ng lupain ay mainam na daungan para sa kanilang mga barko. Tinawag nila ang bahaging ito na 'Cavite la Punta' o ang dulo ng Cavite.
Dahil sa estratehikong lokasyon nito, ginawa itong sentro ng paggawa at pagkukumpuni ng mga malalaking barko o galyon. Mula noon, ang pangalang Cavite ay naging opisyal na tawag sa buong lalawigan.
Lumipas ang maraming taon, ang dating payak na 'Kawit' ay naging isang maunlad na lalawigan. Ngunit hanggang ngayon, ang kasaysayan ng pangalan nito ay nananatiling paalala ng pinagmulan ng kanilang lupain.
Ang kwentong ito ay nagsisilbing alaala sa mga mamamayan ng Cavite tungkol sa kanilang pagkakakilanlan. Ipinapakita nito kung paano nagbabago ang mga bagay sa paglipas ng panahon, ngunit ang kasaysayan ay hindi kailanman mabubura.