Noong unang panahon, sa isang tahimik na dalampasigan sa gitna ng malawak na karagatan, may isang mangingisdang nagngangalang Capi. Siya ay kilala sa kanyang sipag at pagiging matulungin sa kanyang mga kanayon. Araw-araw, sumasabak siya sa alon upang maghanap ng makakain para sa kanyang pamilya at sa mga nangangailangan sa kanilang nayon.
Isang araw, habang nangingisda si Capi, nakakita siya ng isang kakaibang kabibe na kumikinang sa ilalim ng tubig. Nang kanyang pulutin ito, biglang nagliwanag ang buong paligid at narinig niya ang isang tinig mula sa dagat. Ang kabibe ay isang biyaya mula sa mga diwata ng karagatan bilang gantimpala sa kanyang kabutihan.
Sinabi ng tinig na ang kabibe ay magdadala ng kasaganaan sa kanilang lugar basta't gagamitin ito sa tamang paraan. Mula noon, hindi na kinapos ng huli ang mga mangingisda sa kanilang pook. Ang dagat ay naging mapagbigay at ang kanilang mga lambat ay laging puno ng sariwang isda.
Dahil sa pag-unlad ng kanilang pamumuhay, naging masaya at maunlad ang buong nayon. Hindi nakalimot si Capi na magpasalamat at ibahagi ang kanyang mga huli sa mga matatanda at mga batang ulila sa kanilang lugar. Ang kanyang kababaang-loob ang naging susi sa patuloy na pagpapala ng dagat.
Lumipas ang maraming taon at ang nayon ay lumaki at naging isang kilalang pook. Bilang pagkilala sa mangingisdang si Capi na nagdala ng biyaya at sa kanyang malasakit sa kapwa, ipinangalan ng mga tao ang kanilang lugar sa kanya.
Ang pangalang Capi ay unti-unting naging Capiz sa paglipas ng panahon. Hanggang sa kasalukuyan, ang Capiz ay kilala bilang isang lugar na sagana sa yamang-dagat, isang paalala ng kabutihan at sipag na nagmula sa isang simpleng mangingisda.