Noong unang panahon, may isang babaeng nagngangalang Aya na ubod ng sakim at walang inisip kundi ang magkamal ng kayamanan ng iba. Hindi siya marunong magbanat ng buto; sa halip, nililibot niya ang iba't ibang nayon upang ubusin ang pagkain, salapi, at ginto ng mga tao. Upang magtagumpay, nagbabalatkayo siya bilang isang marungis at kaawa-awang pulubi. Umiiyak siya nang buong husay upang makapanlinlang, kaya naman maraming mabubuting mamamayan ang nahuhulog sa kanyang patibong.
Nang maubos ang yaman sa karatig-nayon, lumipat si Aya sa isang bagong pamayanan na malapit sa isang tahimik na lawa. Nagtayo siya roon ng isang kubo sa gitna ng kagubatan upang itago ang kanyang mga ninakaw na kaban ng yaman. Araw-araw, sinasadya niyang magsuot ng gula-gulanit na damit, maglagay ng dumi sa mukha, at magtungo sa harap ng simbahan at plasa upang magmakaawa. Maraming taganayon ang naantig ang damdamin at nag-abot sa kanya ng tulong at pagkain, lingid sa kanilang kaalaman na sila ay unti-unti nang nauubusan ng kabuhayan.
Isang gabi, nakita ni Aya si Manong Kuwago na nakadapo sa sanga ng puno. Dahil sa labis na kasakiman, pinaluha pa rin niya ang kanyang mga mata upang humingi ng pagkain sa ibon. Kahit nagugutom din ang mabait na kuwago, ibinigay nito ang hawak na pagkain para lamang makatulong. Nang makaalis ang kuwago, lihim na ngumisi si Aya at nagyabang sa kanyang sarili kung paano niya madaling malinlang maging ang mga hayop sa paligid.
Subalit napansin ni Manong Kuwago ang kakaibang kilos ng babae kaya sinundan niya ito nang palihim hanggang sa kubo sa gubat. Laking gulat ng kuwago nang makitang inalis ni Aya ang dumi sa mukha at ang peluka, at tumambad ang kaban-kabang salapi at alahas. Agad na lumipad ang kuwago kinaumagahan upang balaan ang mga taganayon, ngunit hindi sila agad naniwala sa kanya dahil patuloy na nagpapalabas ng huwad na luha si Aya sa plasa.
Upang patunayan ang katotohanan, mabilis na lumipad pababa si Manong Kuwago at gamit ang kanyang mga pakpak ay hinawi ang peluka at pinagpag ang dumi sa mukha ni Aya. Nabunyag ang tunay nitong anyo kasabay ng pagkalantad ng mga nakatagong alahas sa kanyang katawan. Napagtanto ng mga tao ang pandaraya at labis silang nagalit sa babaeng nagnakaw ng kanilang kabuhayan.
Natarantang tumakbo si Aya pabalik sa kanyang kubo at kinuha ang saku-sakong kayamanan. Hinabol siya ng mga taganayon hanggang sa mapilitan siyang lumusong sa malalim na lawa. Dahil sa takot na maagaw ang kanyang mga ari-arian at sa matinding kasakiman, walang humpay niyang isinubo at nilamon ang mga ginto at barya mula sa mga sako. Sa bawat subo, lumaki nang husto ang kanyang bibig, tumulis ang kanyang mga ngipin, at naging magaspang na parang baluti ang kanyang balat.
Bunga ng labis na bigat at kasakiman, lumubog si Aya sa ilalim ng lawa habang kumukulo at bumubula ang tubig. Ilang sandali pa, isang dambuhalang hayop na may mahabang buntot, matatalim na ngipin, at makapal na balat ang lumitaw sa ibabaw bago muling sumisid. Nagtakbuhan sa takot ang mga tao nang mamalas ang kakila-kilabot na nilalang.
Mula noon, pinangambahan na ang naturang tubigan na tinawag nilang "Lawa ni Aya," kung saan madalas makita ang mabangis na hayop na gumagapang sa pampang. Sa paglipas ng mga salinlahi, ang kwento ng babaeng lumuluha nang huwad ay naging bahagi ng mga kuwentong pambata, at ang tawag dito ay umikli mula sa pinagmulan ni Aya sa lawa hanggang sa maging "buwaya." Ito ang kilalang Alamat Ng Buwaya—ang alamat ng buwaya na nagpapaalala sa lahat tungkol sa bunga ng kasakiman at panlilinlang, gaya ng tanyag na kasaysayan sa ang alamat ng buwaya (30) na nagbababala laban sa pagbabalatkayo.