Noong unang panahon, may isang makapangyarihang salamangkero na nanirahan sa isang payapang kaharian. Nais niyang magkaroon ng asawa kaya nilapitan niya ang Datu upang hingin ang kamay ng magandang prinsesa. Bilang kapalit ng pag-ibig ng prinsesa, nangako ang salamangkero na magpapatubo siya ng isang malaking bundok na magsisilbing proteksyon ng kaharian laban sa malalakas na bagyo.
Sumang-ayon ang Datu sa kasunduan, ngunit nang makita niya ang kakaibang kapangyarihan ng salamangkero, siya ay natakot. Nang matapos na ang pagtubo ng bundok, hindi tinupad ng Datu ang kanyang pangako. Ipinagkait niya ang prinsesa sa salamangkero dahil sa takot na baka mapahamak ang kanyang anak sa isang taong may itim na mahika.
Nagalit ang salamangkero sa pagtataksil ng Datu. Dahil sa kanyang matinding galit, hindi niya pinatigil ang paglaki ng bundok. Ang bundok na dapat sana ay proteksyon lamang ay patuloy na tumaas at lumaki nang lumaki hanggang sa maging banta na ito sa kaligtasan ng buong kaharian.
Nabalot ng takot ang mga mamamayan dahil sa laki ng bundok na unti-unting sumasakop sa kanilang lupain. Ang mga puno at bahay ay natabunan, at ang mga tao ay hindi na alam ang gagawin. Ang alamat ng bundok pinatubo ay nagsimula sa ganitong paraan, kung saan ang isang pangako ay naging sanhi ng isang malaking pagbabago sa kalikasan.
Sa gitna ng kaguluhan, dumating si Prinsipe Malakas, isang matapang na mandirigma na nais iligtas ang kanyang bayan. Gamit ang kanyang lakas at talino, hinarap niya ang salamangkero at sinubukang pigilan ang patuloy na paglaki ng bundok. Sa isang matinding labanan, nagtagumpay si Prinsipe Malakas na patigilin ang sumpa.
Ang bundok ay tumigil sa paglaki, ngunit ang tuktok nito ay naging isang malalim na lawa na tinawag na Lawa ni Alindaya. Mula noon, ang bundok ay nakilala bilang Bundok Pinatubo. Ang alamat ng bundok pinatubo (10) ay nagsisilbing paalala sa mga tao na ang bawat kilos ay may katumbas na bunga at ang katapatan sa salita ay mahalaga.