Noong unang panahon sa lalawigan ng Batangas, may isang tahimik at marikit na pulo sa gitna ng malawak na lawa. Ang bayang ito ay pinamumunuan ng isang mabait, matalino, at iginagalang na pinuno na nagngangalang Lakan Taal. Dahil sa kanyang maayos na pamamalakad, masagana at payapa ang pamumuhay ng mga mamamayan.
Sa gitna ng nasasakupan ni Lakan Taal ay may isang mahiwagang bundok na hitik sa mga lihim na kayamanan tulad ng ginto, mahahalagang bato, at luntiang kalikasan. Sa kabila ng likas na yaman nito, nagbigay si Lakan Taal ng mahigpit na kautusan: mahigpit na ipinagbabawal ang pagtapak o pag-akyat sa tuktok ng bundok upang mapanatili ang kapayapaan at kasagraduhan nito. Tiniyak ng pinuno na sapat na ang biyayang ipinagkakaloob ng kapatagan at ng lawa para sa lahat.
Lumipas ang maraming taon, ngunit isang araw ay bigla na lamang naglaho si Lakan Taal nang walang bakas. Nangulila at nalungkot ang buong pamayanan sa pagkawala ng kanilang pinuno. Sa loob ng mahabang panahon, hinintay nila ang kanyang pagbabalik, subalit walang sumipot na Lakan Taal sa kanilang pampang.
Nang lumipas pa ang mga araw, unti-unting lumitaw ang kasakiman sa puso ng ilang taga-baryo. Nagsimula silang mag-usap-usap tungkol sa ipinagbabawal na bundok, kung saan nakatago diumano ang limpak-limpak na ginto. Kinalimutan nila ang habilin ng pinuno at nagpasyang akyatin ang bundok upang magkamal ng yaman.
Pagdating sa taluktok, namangha ang mga tao nang bumungad sa kanila ang kumikinang na mga batong ginto. Dahil sa silakbo ng ganid, nag-agawan sila at nag-away-away sa paghakot ng mga kayamanan. Nawala ang kanilang pagkakaisa at paggalang sa isa't isa.
Sa kalagitnaan ng kanilang pag-aagawan, yumanig nang napakalakas ang buong lupain at nagdilim ang kalangitan. Isang dumadagundong na boses ang narinig mula sa kailaliman ng lupa—ang boses ni Lakan Taal. Nagalit ang pinuno sa pagsuway at kasakiman ng kanyang mga nasasakupan, kaya't bumuka ang tuktok ng bundok at nagbuga ito ng nagbabagang apoy, kumukulong putik, at makapal na usok.
Nilamon ng kumukulong lava at abo ang mga taong lumabag sa utos, habang lumubog ang ilang bahagi ng lupain at napaliligiran na ito ngayon ng malawak na tubig. Ang dating tahimik na bundok ay naging isang aktibong bulkan na may sariling lawa sa bunganga.
Mula noon, tinawag ng mga sumunod na salinlahi ang pook na iyon bilang Alamat Ng Bulkang Taal bilang pag-alaala sa pinunong si Lakan Taal. Tuwing umuusok o nag-aalburoto ang Taal Volcano, naniniwala ang mga tao na ito ay patuloy na paalala laban sa labis na kasakiman at pagsuway sa mga mabubuting habilin.