Noong unang panahon, sa isang payapang dalampasigan na napaliligiran ng matitigas at matutulis na malalaking bato, naninirahan ang isang maganda at mabait na dalaga na nagngangalang Beha. Kilala siya sa kaniyang busilak na puso at magiliw na pakikitungo sa lahat ng nilalang sa tabing-dagat.
Isang araw, dinala ng malalakas na alon ang isang banyagang manlalakbay na si Tonio sa dalampasigan ng isla matapos masira ang kaniyang sasakyang pandagat. Buong pusong inalagaan at pinatuloy ni Beha ang dayuhan hanggang sa ito ay tuluyang gumaling at manumbalik ang lakas.
Sa paglipas ng mga araw, naging malapit ang dalawa habang naglalakad sa tabi ng mga batuhan. Ibinahagi ni Tonio ang kaniyang mga karanasan sa malalayong lupain, samantalang itinuro naman ni Beha ang kagandahan ng buhay sa isla, hanggang sa sumibol ang tapat na pagmamahalan sa kanilang mga puso.
Subalit sumapit ang araw na kailangang maglayag muli ni Tonio upang mag-ulat sa kaniyang pinuno sa kabilang ibayo. Nangako siya kay Beha bago lumisan: "Magbabalik ako, aking giliw, upang ikaw ay makasama habambuhay. Maghintay ka lamang sa dalampasigang ito."
Buong tiyagang naghintay si Beha araw at gabi sa tabing-dagat. Nakatayo siya sa ibabaw ng malalaking bato habang nakatitig sa malawak na karagatan, umaasang maaaninag ang pagdating ng barko ng kaniyang minamahal.
Lumipas ang maraming taon subalit hindi na muling nagbalik si Tonio. Bunga ng labis na pananabik, pangungulila, at bigat ng damdamin, madalas maupo si Beha sa dalampasigan habang humahaplos sa mga bato at lumuluha sa kaniyang sinapit.
Isang araw, hindi na muling nasilayan ng mga taganayon si Beha sa dalampasigan. Laking gulat na lamang nila nang makitang ang dating matitigas at matutulis na bato ay unti-unting nadurog at naging milyun-milyong pinong butil na kumot sa buong pampang.
Naniniwala ang mga tao na ang mga pinong butil na ito ay nagmula sa nadurog na puso at wagas na pagmamahal ni Beha, na nagsilbing tanda na kasindami ng mga butil ang kaniyang pag-ibig para kay Tonio. Mula noon, tinawag ng mga tao ang pino at ginintuang lupaing iyon na buhangin, at ito ang pinagmulan sa Alamat Ng Buhangin.
Sa paglipas ng panahon, ang kuwentong ito ay lalong nakilala ng mga kabataan bilang ang alamat ng buhangin na nagpapaalala ng tapat na sumpaan at pag-asa sa tabi ng karagatan.
Kaya naman tuwing tumatapak ang mga tao sa malambot na dalampasigan, muli nilang naaalala ang alamat ng buhangin (10) at ang kadakilaan ng pag-ibig na handang maghintay hanggang sa dulo ng panahon.