Alamat Ng Bubuyog

Noong unang panahon, sa isang nayon na puno ng makukulay na hardin, may isang dalagang nagngangalang Biyaya. Si Biyaya ay kilala sa kanyang pagiging masipag at mahilig sa mga bulaklak. Araw-araw, siya ay naglalakad sa mga parang upang amuyin ang bango ng mga rosas, sampaguita, at iba pang mga halaman. Naniniwala siya na ang bawat bulaklak ay may dalang ligaya at tamis na dapat ibahagi sa lahat. Dahil sa kanyang labis na pagmamahal sa mga bulaklak, madalas siyang mapagkamalang isang diwata ng kalikasan. Isang araw, nagkaroon ng matinding tagtuyot sa kanilang lugar at nalanta ang karamihan sa mga halaman. Nalungkot si Biyaya dahil wala nang makukuhang nektar ang mga insekto at wala nang magagandang bulaklak na pagmamasdan. Nanalangin siya nang taimtim sa Bathala na sana ay magkaroon ng paraan upang mapanatili ang buhay ng mga bulaklak at ang tamis na hatid nito. Dahil sa kanyang wagas na malasakit, isang mahiwagang liwanag ang bumalot sa kanya habang siya ay nasa gitna ng hardin. Ang kanyang mga kamay ay naging pakpak, ang kanyang katawan ay naging maliit at may guhit na dilaw at itim, at ang kanyang boses ay naging isang mahinang ugong. Si Biyaya ay naging unang bubuyog na lumipad sa himpapawid. Mula noon, ang bubuyog ay patuloy na naglalakbay mula sa isang bulaklak patungo sa isa pa upang kumuha ng nektar at tumulong sa pagpaparami ng mga halaman. Ang kanyang pagiging masipag ay nagsilbing paalala sa lahat na ang bawat nilalang ay may mahalagang papel sa pagpapanatili ng ganda ng ating mundo.