Noong unang panahon, ang gabi ay napakadilim at walang anumang liwanag na gumagabay sa mga tao. Ang mga tao ay natatakot lumabas ng kanilang mga tahanan kapag lumubog na ang araw dahil sa kawalan ng paningin sa paligid. Sa isang maliit na nayon, may isang batang babae na nagngangalang Tala na may busilak na puso at laging nag-iisip kung paano makakatulong sa kanyang kapwa.
Isang gabi, habang nakatingin si Tala sa madilim na langit, nanalangin siya nang taimtim. Hiling niya na sana ay magkaroon ng mga maliliit na ilaw na magbibigay ng pag-asa at gabay sa mga taong naliligaw sa dilim. Narinig ng mga diyos ang kanyang dalangin at humanga sila sa kanyang pagmamalasakit sa ibang tao.
Upang matupad ang kanyang hiling, kinuha ng mga diyos ang mga kumukutitap na alikabok mula sa mga bulaklak sa hardin ng langit. Ang mga alikabok na ito ay pinagsama-sama at ginawang maliliit na liwanag na ikinalat sa buong kalawakan. Ang bawat liwanag ay sumisimbolo sa kabutihan at pag-asa na nais ibahagi ni Tala.
Sa isang iglap, ang madilim na langit ay napuno ng mga nagniningning na bituin. Ang mga tao ay labis na natuwa dahil hindi na sila natatakot maglakad sa gabi. Ang mga bituin ay nagsilbing mga gabay sa mga manlalakbay at mga mangingisda na nasa gitna ng dagat.
Si Tala naman ay ginawang pinakamaliwanag na bituin sa langit upang laging maalala ng mga tao ang kanyang kabutihan. Mula noon, ang mga bituin ay hindi na nawala sa langit at patuloy na nagbibigay ng liwanag sa bawat gabi.
Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala na ang isang maliit na hangarin para sa kabutihan ng iba ay maaaring magbunga ng malaking pagbabago. Hanggang sa kasalukuyan, ang mga bituin ay nananatiling simbolo ng pag-asa at gabay sa ating buhay.