Noong unang panahon, sa isang payapang pampang sa Samar, may isang dalagang kilala sa kanyang pambihirang ganda at kabutihan. Ang kanyang pangalan ay Bungansakit, na hinahangaan ng lahat ng mga naninirahan sa kanilang nayon dahil sa kanyang mapagkalingang puso.
Isang araw, naganap ang isang masayang pagdiriwang kung saan ipinagdiwang ang pag-iisang dibdib ni Bungansakit at ng kanyang kasintahan. Ang buong nayon ay puno ng musika, sayawan, at tawanan habang ipinagdiriwang ang kanilang pagmamahalan.
Subalit, ang ligaya ay hindi nagtagal. Isang naninibughong manliligaw na Moro ang dumating at sinalakay ang kanilang nayon. Sa gitna ng kaguluhan, dinukot ng manliligaw si Bungansakit at dinala ito patungo sa malalayong lupain ng Moroland.
Ang pagkawala ni Bungansakit ay nagdulot ng matinding pighati sa mga taga-nayon. Upang alalahanin ang kanyang walang kapantay na kagandahan at ang trahedyang naganap, ipinangalan nila ang kanilang lugar na 'Basay'.
Lumipas ang maraming taon at dumating ang mga Amerikano sa ating bansa. Dahil sa hirap silang bigkasin ang salitang 'Basay', madalas nila itong tawaging 'Basey'.
Sa paglipas ng panahon, ang mga lokal na mamamayan ay nasanay na rin sa pagbigkas na ito. Mula noon, ang bayan ay nakilala na sa pangalang Basey, na hanggang ngayon ay ipinagmamalaki ang kanilang mayamang kultura, mga kweba, at ang sining ng paghahabi ng banig.