Noong unang panahon sa isang tahimik na nayon, may isang dalagang ubod ng ganda at kabaitan na nagngangalang Kulala. Bukod sa kanyang angking talino at mabuting asal, hinahangaan din si Kulala dahil sa kanyang mapuputi, pantay-pantay, at kumikinang na mga ngipin tuwing siya ay ngumingiti. Dahil sa kanyang katangian, maraming binata mula sa iba't ibang nayon ang nabighani at ninais siyang maging kabiyak.
Palibhasa'y labis ang pagnanais ng mga binata na makuha ang puso ni Kulala, nauwi ang panliligaw sa inggitan at matinding hidwaan. Bawat manliligaw ay nagpayabangan ng tapang at kayamanan upang mapansin ng dalaga. Hindi nagtagal, ang dating payapang pamayanan ay nabalot ng gulo dahil sa madalas na pag-aaway at labanan ng mga kalalakihan.
Labis na dinamdam ni Kulala ang mga nangyayaring kaguluhan. Araw-gabi ay umiiyak siya sa lungkot dahil ayaw niyang maging mitsa ng kapahamakan ng kapwa. Bagaman pinagsikapan ng kanyang inang si Uganda na aluin at gabayan siya, hindi mapawi ang bigat sa puso ng dalaga habang nakikitang dumanak ang dugo sa kanilang lupain.
Upang matuldukan ang hidwaan at maibalik ang kapayapaan, nagdesisyon si Kulala na umakyat sa mataas na bundok. Doon ay taimtim siyang nanalangin kay Bathala na kung ang kanyang kagandahan lamang ang nagdudulot ng gulo, handa niyang ialay ang kanyang sarili upang magkasundo ang lahat at mamuhay nang matiwasay.
Sa labis na lungkot, panghihina, at matinding pananalig, binawian ng buhay si Kulala sa ibabaw ng bundok habang nakangiti. Nang matagpuan siya ng kanyang mga kababayan at ng mga binatang nag-aagawan sa kanya, labis na pagsisisi ang kanilang naramdaman. Nagkaisa ang lahat na buong paggalang na ilibing si Kulala sa pook kung saan siya natagpuan.
Lumipas ang ilang buwan, napansin ng mga taumbayan ang isang kakaibang halamang tumubo sa mismong ibabaw ng puntod ng dalaga. Nang kanilang bungkalin ang ugat nito, namangha sila sa isang bungkos ng mapuputing butil na magkakatabi at pantay-pantay, na agad nagpaalala sa kanila sa magagandang ngipin ni Kulala.
Nang tikman at gamitin ito sa pagluluto at panggagamot, napagtanto nilang may kakaiba itong bango, tapang, at lunas sa sari-saring karamdaman. Bilang pag-alala sa sakripisyo at kabusilakan ni Kulala, inalagaan nila ang halaman at tinawag itong bawang, na naging simbolo ng pagkakaisa at lunas sa maraming karamdaman.