Noong unang panahon, malambot pa ang lupa sa buong paligid at sagana sa halamanan ang isang payapang nayon sa paanan ng kabundukan. Sa nayong ito ay naninirahan ang isang batang lalaki na nagngangalang Baste. Kilala si Baste ng lahat hindi dahil sa kabutihan, kundi dahil sa labis na kapilyuhan, katigasan ng ulo, at pagiging maramot.
Madalas na manira ng tanim si Baste, manggulo sa mga kalaro, at mang-api ng mga hayop sa paligid. Tuwing siya ay pagsasabihan ng kanyang mga magulang o ng mga nakatatanda, tinatakpan lamang niya ang kanyang mga tainga at tumatawa nang malakas. Para sa kanya, walang halaga ang mararamdaman ng iba bastat masaya siya sa kanyang kapilyuhan.
Isang mainit na hapon, habang nag-iisa si Baste sa tabi ng sapa, may lumapit sa kanyang isang matandang pulubi na hapong-hapo at humihingi ng maiinom at masisilungan. Sa halip na tulungan o kaawaan ang matanda, pinagtawanan lamang ito ni Baste, tinapunan ng putik ang damit, at sinabihang umalis sa kanyang harapan dahil ayaw niyang makakita ng mahina.
Biglang nagliwanag ang buong paligid at nagbagong-anyo ang matanda. Siya pala ang mahiwagang diwata na nangangalaga sa kagubatan at sa kabundukan. Nagalit ang diwata sa nakitang kawalan ng puso at labis na katigasan ng kalooban ng bata.
Sinabi ng diwata kay Baste na yamang kasingtigas ng kanyang kalooban ang kawalan ng malasakit sa kapwa, nararapat lamang na maging kasingtigas din ng kanyang puso ang kanyang buong katawan. Bago pa man makahingi ng tawad si Baste, unti-unting nanigas ang kanyang mga binti, bisig, at balat hanggang sa siya ay maging isang kulay-abong bagay na ubod ng tigas at walang buhay.
Tinawag ng diwata ang bagong likhang bagay mula sa pangalan ni Baste, na lumaon ay pinaikli at naging "bato." Mula noon, ang alamat ng bato ay naging babala sa buong nayon laban sa pagkakaroon ng manhid at matigas na damdamin.
Ipinapasa sa bawat henerasyon ang alamat ng bato bilang paalala sa mga kabataan tungkol sa halaga ng kababaang-loob at paggalang. Sa paglipas ng panahon, nakilala ang kwentong ito bilang ang alamat ng bato na nagpapakita kung ano ang kahihinatnan ng pusong hindi marunong magmahal at makiramay.
Kahit sa modernong talaan ng mga kwentong-bayan tulad ng ang alamat ng bato (10), nananatiling aral sa bawat mag-aaral na ang kalupitan at katigasan ng ulo ay walang ibang ibubunga kundi ang pagiging mag-isa at pagiging manhid tulad ng bato sa lansangan.