Noong unang panahon, sa isang magandang tangway sa Luzon, may isang dalagang nagngangalang Bataan. Siya ay kilala sa kanyang kagandahan, talino, at higit sa lahat, sa kanyang matinding pagmamahal sa kanyang lupang sinilangan. Ang kanilang pamayanan ay payapa at sagana sa likas na yaman, kung saan ang mga tao ay namumuhay nang masaya sa ilalim ng sikat ng araw.
Isang araw, dumating ang mga dayuhang mananakop na nagnanais na angkinin ang kanilang lupain. Dahil sa kanilang kasakiman, naghasik sila ng kaguluhan at takot sa mga mamamayan. Nakita ni Bataan ang paghihirap ng kanyang mga kababayan at hindi niya ito matitiis na hayaan lamang.
Buong tapang na hinarap ni Bataan ang mga mananakop. Ginamit niya ang kanyang talino upang gabayan ang kanyang mga kasamahan sa pagtatanggol sa kanilang tahanan. Kahit na mas malakas ang kanilang kalaban, hindi nawalan ng pag-asa si Bataan at patuloy na nagbigay ng lakas ng loob sa lahat.
Sa gitna ng matinding labanan, nagpasya si Bataan na iligtas ang kanyang mga kababayan sa pamamagitan ng pag-akit sa mga mananakop palayo sa kanilang nayon. Alam niyang mapanganib ang kanyang gagawin, ngunit mas mahalaga sa kanya ang kaligtasan ng nakararami kaysa sa kanyang sariling buhay.
Sa kanyang huling hantungan, ipinakita ni Bataan ang tunay na kahulugan ng sakripisyo. Ang kanyang katapangan ay nagsilbing inspirasyon sa mga susunod na henerasyon ng mga Pilipino na manindigan para sa kalayaan at dangal ng bayan.
Bilang pag-alaala sa kanyang dakilang kabayanihan, ang buong tangway ay tinawag na Bataan. Mula noon, ang pangalang ito ay naging simbolo ng katapangan, pagmamahal sa bayan, at ang hindi matatawarang diwa ng mga Pilipino na handang magbuwis ng buhay para sa kalayaan.