Noong unang panahon, sa isang malawak na lupain sa pagitan ng Laguna at Quezon, ay may isang kapatagang puno ng tuyot na lupa. Ang mga tao roon ay laging nagdarasal para sa ulan at masaganang ani dahil sa hirap ng buhay. Sinasabing ang kalikasan ay nakikinig sa kanilang mga panalangin at nais nitong magbigay ng isang permanenteng simbolo ng pag-asa.
Isang gabi, isang malakas na lindol ang yumanig sa lupa at mula sa kailaliman ay unti-unting umangat ang isang higanteng anyo. Ang lupa ay tumaas at naging isang matayog na bundok na bumabalot sa ulap. Ito ang naging simula ng Bundok Banahaw, ang bundok na nagbago sa kapalaran ng mga mamamayan.
Hindi nagtagal, ang bundok ay naglabas ng malinaw at malamig na tubig mula sa mga batis at talon nito. Ang mga tuyot na lupain sa ibaba ay naging mataba at luntiang palayan. Dahil sa kasaganahan ng tubig, tinawag din itong Vulcan de Aqua ng mga lokal na naninirahan doon.
Ang mga tao ay namangha sa ganda at yaman ng bundok. Naramdaman nila ang isang kakaibang kapayapaan sa tuwing sila ay umaakyat sa paanan nito. Dahil dito, itinuring nila ang Banahaw bilang isang banal na lugar o bundok dambana.
Sinasabing ang mga kweba sa loob ng bundok, tulad ng Kuweba ng Diyos Ama, ay nagsisilbing tahanan ng mga espiritu na nagbabantay sa kalikasan. Ang mga taong may malinis na puso ay naniniwalang nakakakuha sila ng lakas at paggaling mula sa mga bukal ng bundok.
Hanggang sa kasalukuyan, ang Bundok Banahaw ay nananatiling isang sagradong pook. Ito ay dinadayo ng mga manlalakbay at mga deboto na nagnanais ng katahimikan at espirituwal na koneksyon sa kalikasan.
Ang alamat ng bundok ay nagsisilbing paalala na ang kalikasan ay isang biyaya na dapat nating pangalagaan. Hangga't ang bundok ay nananatiling matayog at malinis, ang buhay at pag-asa ay patuloy na dadaloy sa mga tao.