Noong unang panahon, nilikha ng Dakilang Maykapal ang kalangitan na may pitong maniningning na buwan upang magsabog ng liwanag at kagandahan sa buong kapuluan tuwing sasapit ang dilim.
Sa kaibuturan naman ng madilim na karagatan, naninirahan ang isang engkantada na naging dambuhalang ahas-dagat na may bibig na kasinlaki ng lawa at mahabang katawan na tinawag na Bakunawa.
Nabighani at labis na nainggit si Bakunawa sa angking kaningningan ng pitong buwan, kaya't nagpasiya siyang umahon mula sa tubig upang sakupin at lunukin ang mga ito upang maangkin ang kanilang liwanag.
Isa-isang nilapa at nilulon ng dambuhalang dragon ang anim sa mga buwan, hanggang sa unti-unting lumukob ang matinding karimlan sa daigdig at napuno ng takot ang mga tao.
Nang tangkain ng Bakunawa na sakmalin ang pampitong buwan na siyang huling tanglaw ng gabi, nagising ang Poong Maykapal at ipinag-utos sa mga tao na magkaisa at gumawa ng matinding ingay.
Agad naglabasan ang mga tao dala ang kanilang mga tambol, kaldero, at batingaw, at sabay-sabay na nag-ingay upang bugawin ang halimaw, na naging dahilan upang masindak ang dambuhala at iluwa ang huling buwan pabalik sa langit.
Mula noon, ipinagbawal na sa Bakunawa ang paglapit sa huling buwan, subalit may mga gabing sinusubukan pa rin nitong lamunin ang buwan na siyang pinagmulan ng eklipse o laho sa kalangitan.