Alamat Ng Bahay

Noong unang panahon, ang mga tao ay naninirahan lamang sa ilalim ng malalaking puno at sa loob ng mga kuweba. Wala silang permanenteng tirahan kaya naman tuwing sasapit ang malakas na ulan o matinding sikat ng araw, sila ay nagdurusa at nagkakasakit. Ang bawat pamilya ay laging nangangamba sa kanilang kaligtasan laban sa mababangis na hayop sa gubat. Isang araw, dumating sa nayon ang isang matandang lalaki na nagngangalang Lolo Kanor. Siya ay kilala sa pagiging matalino at mapagmalasakit sa kapwa. Nakita niya ang hirap ng mga tao kaya naisipan niyang tulungan ang mga ito na magkaroon ng maayos na masisilungan. Tinipon ni Lolo Kanor ang mga kalalakihan at itinuro ang paggamit ng mga kawayan, kahoy, at dahon ng nipa. Sinimulan nilang magtayo ng isang estruktura na may apat na haligi, matibay na dingding, at bubong na hindi tinatagusan ng tubig. Ang bawat bahagi ng kanilang ginagawa ay may layuning magbigay ng proteksyon at ginhawa. Nang matapos ang unang bahay, namangha ang lahat dahil sa wakas ay mayroon na silang lugar na matatawag na sariling tahanan. Mula noon, natuto na ang mga tao na magtayo ng kani-kanilang bahay upang maging ligtas ang kanilang pamilya. Ang bahay ay naging simbolo ng pagkakaisa, pagmamahalan, at pag-iingat sa isa't isa.