Noong unang panahon, bago pa man dumating ang mga dayuhan, ang mga tao ay naninirahan sa mga kweba at ilalim ng malalaking puno. Isang matalinong lalaki na nagngangalang Lakan ang nangarap na makagawa ng isang tahanan na magbibigay ng proteksyon sa kanyang pamilya laban sa init ng araw at lakas ng ulan. Naisip niya na ang kalikasan ay may sapat na materyales upang makabuo ng isang ligtas na kanlungan.
Naglakad si Lakan sa kagubatan at nakakita ng matitibay na kawayan. Kinuha niya ang mga ito at ginawang haligi upang itaas ang sahig mula sa lupa, na nagbibigay ng bentilasyon at proteksyon laban sa mga hayop. Ang mga dingding ay hinabi niya mula sa mga tuyong dahon at hibla ng halaman upang maging matibay at presko sa loob.
Para sa bubong, gumamit siya ng mga dahon ng nipa na maingat niyang pinagpatong-patong. Ang disenyo ay ginawa niyang may malalapad na sibi o eaves upang hindi pasukin ng ulan ang loob ng bahay. Nang matapos ang kanyang gawa, namangha ang buong nayon sa ganda at pagiging simple ng kanyang munting tahanan.
Upang maging masagana ang paligid, nagtanim si Lakan ng iba't ibang gulay gaya ng singkamas, talong, sitaw, at kalabasa. Ang bawat sulok ng kanyang bakuran ay napuno ng mga pagkaing nagbibigay ng sustansya sa kanyang pamilya. Dahil dito, ang kanyang bahay ay hindi lamang naging tirahan kundi isang simbolo ng kasaganaan.
Nang makita ng mga kapitbahay ang kaginhawaan ni Lakan, tinulungan nila itong magtayo ng sarili nilang mga bahay. Dito nagsimula ang tradisyon ng bayanihan, kung saan ang buong komunidad ay nagtutulungan upang buhatin at ilipat ang mga bahay kubo patungo sa bagong lokasyon.
Ang bahay kubo ay naging tatak ng pagiging mapamaraan ng mga Pilipino. Kahit ito ay munti, ito ay matatag at puno ng pagmamahalan. Hanggang sa kasalukuyan, ang bahay kubo ay nananatiling paalala ng ating pagpapahalaga sa kalikasan at sa diwa ng pagkakaisa.