Noong unang panahon, sa isang payapang bayan na napaliligiran ng matatayog na bundok, naninirahan ang isang mabait at mapagkalingang batang nagngangalang Bagwis. Bukod sa kanyang busilak na puso para sa mga halaman at hayop, may kakaiba siyang kakayahan na makipag-usap at makinig sa bulong ng hangin.
Dumating ang isang matinding suliranin nang sumapit ang pinakamalupit na tagtuyot sa kanilang lupain. Natuyo ang mga sapa at ilog, nalanta ang mga pananim, at unti-unting nanghina ang mga hayop dahil sa kawalan ng inumin. Labis na nabahala ang mga mamamayan sa unti-unting pagkawasak ng kanilang pamayanan.
Dahil sa pag-aalala, nakiusap ang mga matatanda kay Bagwis na kausapin ang kalikasan upang hanapan ng lunas ang kanilang paghihirap. Umakyat ang bata sa pinakamataas na taluktok ng bundok at buong pusong tinawag ang hangin upang hingin ang payo nito kung paano maililigtas ang nayon.
Sumagot ang hangin at ipinaliwanag na nangangailangan ng tapat na sakripisyo upang maibalik ang balanse at muling magdala ng ulan. Hindi nag-atubili si Bagwis; dahil sa wagas na pagmamahal sa kanyang mga kababayan at sa kapaligiran, tinanggap niya ang hamon upang maging daan ng kaligtasan.
Nang sumapit ang hatinggabi, isang dambuhalang ihip ng hangin ang marahang nag-angat kay Bagwis patungo sa madilim na kalangitan. Sa kanyang pag-akyat, nagsama-sama ang makakapal na ulap, gumuhit ang matatalim na kidlat, at umalingawngaw ang kulog sa himpapawid.
Mula sa dakilang pagsasanib na ito ng kanyang diwa at ng hangin, isinilang ang unang unos sa daigdig. Ito ang tanyag na alamat ng bagyo na nagpalaganap ng malalakas na hanging may kasamang masaganang buhos ng tubig sa tuyong kapatagan.
Sa pagbuhos ng ulan, muling napuno ang mga ilog, nagbalik ang sigla ng luntiang mga bukirin, at muling sumigla ang buong kabundukan. Bagama't labis na nalungkot ang mga taganayon sa paglisan ni Bagwis, nag-iwan ito ng walang kapantay na pasasalamat sa kanilang puso.
Simula noon, kapag dumarating ang hanging may dalang ulan, palaging binubuhay ng mga matatanda ang alamat ng bagyo bilang paalala sa kanyang kadakilaan. Naitala sa kasaysayan ng mga bata at kabataan ang alamat ng bagyo (20) bilang dakilang pamana ng pag-ibig at paggalang sa kalikasan.