Noong unang panahon, sa isang tahimik na nayon sa Baguio na kung tawagin ay Suyuk, namumuhay nang payapa at may takot sa Maykapal ang pangkat ng mga Igorot. Pinamumunuan sila ng isang matapang at makatarungang binata na nagngangalang Kunto, na pinili ng matatandang pantas dahil sa kanyang lakas at mabuting kalooban. Taon-taon, nagkakaisa ang buong nayon sa pagdaraos ng cañao bilang parangal at pasasalamat sa kanilang mga anito at bathala sa masaganang pamumuhay.
Isang araw, nang magtungo si Kunto sa kagubatan upang mangaso, may nakasalubong siyang kakaibang ibong uwak sa gitna ng landas. Hindi ito lumipad palayo kundi mataman siyang tinitigan at marahang tumango nang tatlong beses bago tuluyang lumipad sa himpapawid. Sa payo ng matatandang pantas, nalaman nilang sugo ito ng bathala na nagpapaalala ng nararapat na pag-aalay. Agad ipinag-utos ng pinuno ang paghahanda ng pista at ritwal sa tuktok ng bundok-bundukan.
Nang ihain ng mga mamamayan ang baboy sa ibabaw ng altar, nasaksihan nila ang isang malaking himala. Ang inihandang alay ay biglang nagbagong-anyo at naging isang lubhang matandang lalaki na kulay-lupa na ang balat sa katandaan. Pinawi ng matanda ang kanilang takot at ipinahayag na gagantimpalaan niya ang kabutihang-loob at pananalig ng mga taga-Suyuk. Nagbilin siya na lagyan siya ng isang mangkok ng kanin sa tabi, takpan siya ng malaking palayok, at bumalik doon pagkaraan ng tatlong araw nang may mahigpit na pagtupad sa kanyang habilin.
Paglipas ng tatlong araw, inalis ng mga mamamayan ang palayok at tumambad sa kanila ang isang maliit ngunit kumikinang na puno na gawa sa lantay na ginto. Ibinilin ng matanda na maaari nilang pitasin ang mga dahon at bunga nito dahil agad itong tutubo muli, ngunit kailanman ay huwag tatagain o sasaktan ang mismong katawan at ugat ng punong-kahoy. Sa simula, labis ang galak ng mga tao at gininhawa ang pamumuhay sa baryo dahil sa walang-patid na biyaya.
Subalit sa paglipas ng panahon, lumago at tumayog nang ubod-taas ang puno hanggang sa hindi na maabot ng mga tao ang mga sanga at gintong dahon nito. Kasabay ng pagtaas ng puno ay ang pagtubo ng kasakiman at inggitan sa mga puso ng mga naninirahan. Nilimot nila ang dating payapang pakikipagkapwa at naghangad ng higit pang yaman nang hindi na kailangang maghintay.
Bunsod ng labis na paghahangad, nagkaisa ang ilang kalalakihan na lumabag sa banal na tagubilin. Gamit ang mga itak, sibat, at palakol, sinimulan nilang tagain ang katawan at hukayin ang mga ugat ng ginintuang puno upang patumbahin ito at paghati-hatian ang malaking kayamanan.
Nang babagsak na ang puno, biglang dumilim ang langit, gumuhit ang matatalim na kidlat, at yumanig ang lupa sa lakas ng kulog. Isang dumadagundong na tinig ang narinig mula sa kaitaasan na nagpapahayag na dahil sa kanilang paglabag at kasakiman, babawiin ang ipinagkaloob na biyaya upang hindi na magdulot ng higit pang kasamaan.
Bumuka ang lupa at nilulon nito ang buong punong-ginto hanggang sa tuluyang maglaho sa ilalim ng kabundukan. Mula noon, ang bantog na alamat ng Baguio at ang alamat ng mina ng ginto ay naging paalala sa salinlahi, sapagkat ang mina ng ginto alamat ng baguio ay maaari na lamang makamtan sa pamamagitan ng mabigat at masusing paghukay sa ilalim ng lupa.