Noong unang panahon sa isang payapang nayon, labis na kinaiinggitan ng marami ang matalik na samahan ng dalawang magkaibigan na sina Masong at Lito. Mula pagkabata hanggang sa kanilang pagbibinata, lagi silang magkasalo sa kasiyahan at magkatulong sa pagsubok. Kahit saan magpunta ay magkasama ang dalawa—mula sa pagbubungkal sa bukid hanggang sa pangangahoy sa may kagubatan.
Subalit isang araw, tinamaan ng isang malubhang karamdaman si Masong. Sa kabila ng pag-aalaga at panalangin ni Lito, binawian ng buhay ang kaniyang pinakamatalik na kaibigan. Labis na dinamdam ni Lito ang pangyayaring iyon at araw-araw niyang binibisita at nililinis ang puntod ni Masong upang kausapin ito na animo'y buhay pa at nakikinig sa kaniya.
Sa madalas na pagdalaw at labis na pagluluksa, nanghina ang katawan ni Lito at nagkasakit din siya nang malubha. Dahil dito, pinagbawalan muna siya ng kaniyang ina na maglakad patungo sa burol. Sa buong panahong nakaratay si Lito sa higaan, napansin ng kaniyang ina ang isang kakaibang maliit na hayop na may apat na paa na laging nag-aabang sa tapat ng silid ng binatilyo upang magbantay.
Ilang ulit mang itaboy ng ina ang estrangherong nilalang, mabilis pa rin itong bumabalik at matiyagang naghihintay sa labas ng pintuan. Tila ramdam ng hayop ang lungkot at sakit na dinaranas ng maysakit na si Lito.
Nang sa wakas ay bumuti ang pakiramdam ni Lito at muling magkalakas, agad siyang pumunta sa puntod ng kaniyang kaibigan upang muling maglinis. Nagulat siya nang makita roon ang parehong hayop na nakatayo nang tahimik at tila naghihintay sa kaniya.
Nang lumapit si Lito, ikinawag ng munting nilalang ang kaniyang buntot, masiglang tumahol, at lumapit sa kaniya nang buong lambing. Mula sa araw na iyon, hindi na humiwalay ang hayop kay Lito; natutulog ito sa kaniyang paanan at laging handang magbantay sa kaniyang bawat hakbang, dahilan upang maibsan ang kaniyang pangungulila.
Upang gunitain ang kaniyang yumaong kaibigan, pinangalanan ni Lito ang tapat na hayop na "Masong." Sa paglipas ng panahon, ang tawag na Masong ay unti-unting naging "aso," na siyang pinagmulan ng matapat at mapagkakatiwalaang bantay ng bawat tahanan.