Noong unang panahon, sa isang malinis na ilog, may nakatirang isang nilalang na nagngangalang Kiko. Si Kiko ay isang matalinong nilalang na may kakayahang magbago ng anyo, ngunit siya ay kilala sa pagiging mapagmataas at sakim sa pagkain. Hindi siya marunong makipagkapwa-tao at laging inuuna ang sariling kapakanan kaysa sa iba.
Isang araw, nagkaroon ng matinding tagtuyot sa kanilang lugar. Ang mga hayop sa ilog ay nagtulungan upang maghanap ng paraan para makaligtas, ngunit si Kiko ay tumangging tumulong. Sa halip na makiisa, inipon niya ang lahat ng makikitang pagkain at itinago ito sa kanyang sariling taguan.
Nakita ito ng isang matandang diwata na nagbalat-kayo bilang isang gutom na pagong. Lumapit ang pagong kay Kiko at nakiusap na humingi ng kaunting pagkain para sa mga batang hayop na nanghihina na. Ngunit sa halip na magbigay, tinalikuran at tinuya pa ni Kiko ang matanda.
Nagalit ang diwata sa kasakiman ni Kiko. Sinabi nito na ang taong walang malasakit sa kapwa ay hindi nararapat na magkaroon ng magandang anyo. Dahil sa kanyang katigasan ng ulo at pagiging makasarili, pinarusahan siya ng diwata.
Biglang nagbago ang katawan ni Kiko. Ang kanyang balat ay tumigas na parang bato upang hindi na siya makapang-agaw ng pagkain ng iba. Ang kanyang mga kamay ay naging matatalim na sipit upang hindi na siya makapanakit ng kapwa.
Nahiya si Kiko sa kanyang bagong anyo kaya nagtago siya sa ilalim ng putik at mga bato sa ilog. Mula noon, tinawag na siyang Alimango. Hanggang ngayon, makikita pa rin ang alimango na laging nagtatago sa ilalim ng putik dahil sa hiya sa kanyang nagawang kasalanan noong unang panahon.