Noong unang panahon, sa isang luntiang kagubatan, may isang uri ng maliit at payapang hayop na may apat na maiikling paa. Sinasabing ang alamat ng ahas ay nagsimula sa panahong ito, kung saan ang mga nilalang na ito ay laging tinatakot at kinakawawa ng mas malalaking hayop dahil wala silang likas na sandata upang ipagtanggol ang kanilang mga sarili.
Naawa sa kanilang kalagayan ang isang matalinong ermitanyo na kinikilala nilang guro at tagapangalaga ng kagubatan. Ipinatawag ng guro ang mga hayop na ito at tinuruan sila ng lihim na sining ng pagtatanggol, bilis sa pagkilos, at ang kakayahang gumamit ng kamandag kapag nalalagay sa matinding panganib. Nais ng guro na magamit nila ang biyayang ito upang maprotektahan lamang ang kanilang lahi laban sa pang-aabuso.
Subalit taliwas sa inaasahan, ang alamat ng ahas maikling kwento ay nagbago ng landas nang matutuhan nila ang bagong kapangyarihan. Sa halip na maging mapagkumbaba, lumaki ang kanilang mga ulo at naging mapagmataas. Ang natutuhang lakas ay naging dahilan upang sila naman ang manggipit at maghasik ng takot sa iba pang mga hayop sa gubat na dati ay hindi naman nananakit sa kanila.
Ipinagmamalaki nila sa buong kagubatan ang kanilang bagsik at lakas. Ayon sa alamat ng ahas short story, madalas nilang hamunin at awayin ang mga inosenteng hayop gaya ng usa, kuneho, at mga ibon. Walang sinumang nangahas na lumapit sa kanila dahil sa taglay nilang lason at bilis, kaya lalong tumindi ang kanilang kayabangan at kawalan ng paggalang sa iba.
Nakarating sa mabait na guro ang mga sumbong ng mga hayop tungkol sa panliligalig ng kanyang mga tinuruan. Labis na nalungkot at nagalit ang guro nang mapatunayang totoo ang mga balita. Ipinatawag niya silang muli at buong hinahon na pinaalalahanan na ang biyayang ibinigay sa kanila ay para sa sariling kapakanan at kaligtasan, hindi upang gamitin sa pang-aapi ng kapwa.
Sa halip na humingi ng tawad at magbago, pinagtawanan lamang nila ang paalala ng matanda. Dahil dito, napagtanto ng guro na kailangang maturuan ng matinding leksiyon ang mga hambog na nilalang. Itinaas ng guro ang kanyang tungkod at sinabing hindi karapat-dapat lumakad nang may dangal ang sinumang umaabuso sa kanyang kapangyarihan at nanlalamang sa kapwa.
Sa isang iglap, nawala ang apat na paa ng mga hayop at ang kanilang katawan ay naging mahaba at madulas. Iniutos ng guro na mula sa araw na iyon, sila ay gagapang na lamang sa ibabaw ng maruming lupa at alikabok habambuhay. Sa ganitong paraan nabuo ang alamat ng ahas short story (10) at ang pangaral na iniwan nito para sa lahat.
Mula noon, tinawag silang ahas—isang paalala sa buong kagubatan sa kinahinatnan ng kayabangan. Hanggang sa kasalukuyan, ayon sa tanyag na ang alamat ng ahas, makikita natin silang patuloy na gumagapang sa damuhan at lupa nang walang mga paa, saksi sa bunga ng pagmamalabis, tulad ng naitala sa ang alamat ng ahas (20) at sa iba't ibang bersyon ng alamat ng ahas maikling kwento (10).