Noong unang panahon, wala pang mga pulo sa mundo kundi isang malawak at walang katapusang karagatan lamang. Sa gitna ng kawalan, ang tanging nilalang na malayang nakakalipad ay ang isang malaking ibon. Siya ay pagod na sa walang tigil na paglipad sa ibabaw ng tubig at naghahanap ng matitirhan.
Ang alamat ng malaking ibon ay nagsimula nang maisipan niyang pag-awayin ang Dagat at ang Langit. Nais ng ibon na magkaroon ng pahingahan, kaya naman gumawa siya ng paraan upang magalit ang dalawa sa isa't isa. Nagsimula siyang maglipad-lipad sa pagitan nila at magbulong ng mga masasamang salita.
Dahil sa mga bulong ng ibon, nagalit ang Dagat at nagpakawala ng malalaking alon na humahampas sa langit. Ang Langit naman, bilang ganti, ay naghulog ng malalaking tipak ng lupa at mga bato upang pigilan ang galit ng Dagat. Ito ang alamat ng malaking ibon na nagdulot ng malaking pagbabago sa mundo.
Habang naglalaban ang dalawa, ang mga lupang nahuhulog mula sa langit ay tumatama sa dagat. Ang mga tipak na ito ay hindi lumulubog kundi nananatili sa ibabaw ng tubig. Sa paglipas ng panahon, ang mga naipong lupa ay naging mga pulo na bumubuo sa ating bansa.
Ang alamat ng malaking ibon (10) ay nagsasabing ang ibon ay nakahanap na rin sa wakas ng kanyang mapagpapahingahan sa mga bagong nabuong lupa. Mula noon, ang mga pulo ay naging tahanan ng iba't ibang nilalang at naging pundasyon ng ating lupain.
Ang kwentong ito ay nagsisilbing paalala sa ating mga ninuno tungkol sa pagiging malikhain ng kalikasan. Hanggang ngayon, ang alamat ng malaking ibon ay nananatiling bahagi ng ating mayamang kultura at mitolohiya na nagbibigay-buhay sa kasaysayan ng ating kapuluan.